Wout van Aert, de Nederlandse wielrenster die de wereld van de wielrensport in zijn greep houdt, heeft niet alleen zijn eigen levenswerk voltooid, maar ook dat van zijn ploeg, Visma | Lease a Bike. Zijn overwinning in Parijs-Roubaix 2026 was een moment van pure emotie en een droom die uitkomt. Maar het was ook een overwinning voor zijn ploeg en een eerbetoon aan zijn overleden ploegmaat Michael Goolaerts.
De tranen stroomden rijkelijk toen Van Aert de kasseientrofee in ontvangst nam. Het verlies van Goolaerts in 2018, de jarenlange opofferingen, de zware revalidaties en de immense druk waren allemaal samen gekomen in dit moment. "Een droom die uitkomt", zei hij in de persconferentie. De Hel van het Noorden had dit jaar een editie die alles had, zoals alleen Parijs-Roubaix kan. Van Aert's demarrage vlak voordat Mathieu van der Poel kon terugkeren en zijn aanval op Tadej Pogačar op de hellende weg naar Mons-en-Pévèle waren sleutelmomenten.
Wat maakt deze overwinning bijzonder is dat het een teaminspanning was. Van Aert viert feest met zijn gezin, maar hij doet dat ook voor zijn ploeg en voor Goolaerts. "Een teamgenoot verliezen in koers... Het was in 2018 een uiterst trieste dag", blikt hij terug. "Mijn doel was om deze koers te winnen en mijn vinger naar de hemel te kunnen wijzen voor Michael. Hij is vaak in mijn gedachten, met name ieder jaar in deze periode. Dit jaar nog meer dan anders. Het was voor mij de eerste editie waarbij we weer langs de sector reden waar hij stierf. Ik geloof graag dat Michael mij zondag een beetje extra kracht gaf. Het is iets goeds en moois dat ik deze overwinning aan hem en zijn familie kan opdragen. De bloemen proberen we naar daar te krijgen. Zijn familie mag beslissen waar ze komen te staan."
De overwinning was ook een grote opluchting voor Visma | Lease a Bike. De Nederlandse ploeg had de laatste jaren alles gewonnen wat er te winnen viel, maar Parijs-Roubaix was een van de hiaten op het palmares. "Het voelt als een grote opluchting", zegt Van Aert. "Ik weet dat dit de droom van Richard Plugge was, om Parijs-Roubaix te winnen. Ik kan begrijpen dat ik altijd degene was die het moest doen, in de laatste edities. Ik voel me trots om dat werk van jaren aan investeringen eindelijk af te ronden. Maar ook het werk van de jongens die samen met mij aan de start stonden. We zaten er bovenop, zeker met Christophe Laporte erbij in de finale en ook daarachter. Een heel goede dag van ons."
Voor Van Aert zelf was dit een levenswerk, al wilde hij dat woord na afloop eigenlijk niet in zijn mond nemen. "Ik ben vervuld met trots. Het winnen van Parijs-Roubaix betekent alles voor mij. We doen zo veel opofferingen om op dit niveau te komen. Om altijd terug te vechten, met elk jaar als doel om de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix te winnen. Om het dan op deze manier af te maken in een sprint met Tadej Pogačar in zijn prachtige regenboogtrui als wereldkampioen... Er is denk ik geen betere manier om dat te doen. Het is absoluut een droom die uitkomt."
Deze overwinning is een moment dat de wielrensport in zijn greep houdt. Het is een moment van emotie, een moment van teaminspanning en een moment van eerbetoon. En het is een moment dat de wereld van de wielrensport zal herinneren als een van de grootste in de geschiedenis van de sport.
